To, co czytała między wierszami

To, co czytała między wierszami

Telefon zawibrował krótko.

Nie spojrzała od razu.

Znała ten impuls aż za dobrze — tę sekundę zawieszenia, w której serce przyspiesza, zanim jeszcze zdąży się przeczytać pierwsze słowo. Jakby ciało wiedziało wcześniej.

Gdy w końcu zerknęła na ekran, zobaczyła tylko jedno zdanie.

Krótkie. Spokojne.

Zbyt spokojne, jak na to, co zrobiło z jej oddechem.

Nie było w nim nic dosłownego.

A jednak wiedziała dokładnie, co chciał jej przekazać.

Kolejna wiadomość przyszła chwilę później.

Tym razem dłuższa.

Czytała ją wolno, linijka po linijce, czując, jak napięcie schodzi niżej, jak myśli zaczynają krążyć wokół obrazów, których jeszcze przed chwilą nie było.

Zatrzymała się w połowie.

Uśmiechnęła się lekko.

Nie dlatego, że było to oczywiste.

Właśnie dlatego, że nie było.

Telefon znów zawibrował.

Tym razem nie musiała już czytać.

Wystarczyło, że wiedziała, co jest dalej.

Jakie słowa padły.

Jakie obrazy między nimi się pojawiły.

Oparła się wygodniej, pozwalając sobie na moment bez myślenia. Tylko odczuwania.

Wyobrażała go sobie skupionego po drugiej stronie — jakby pisał dokładnie to, co w danej chwili robiło z nim jej milczenie.

Jeszcze jedna wiadomość.

Najkrótsza ze wszystkich.

A jednak to ona zadziałała najmocniej.

Poczuła, jak ciepło rozlewa się powoli, jak napięcie przestaje być tylko ciekawością, a zaczyna być potrzebą. Nie odpowiedziała od razu. Lubiła ten moment — kiedy wiedziała, że czeka.

Gdy w końcu odłożyła telefon, cisza była gęsta.

Pełna tego, co zostało niewypowiedziane.

Tego, co wydarzyło się tylko w myślach — ale wystarczająco intensywnie, by na długo nie dało o sobie zapomnieć.

I wiedziała jedno:

że to, co między nimi się działo, nie potrzebowało opisu.

Wystarczyło, że ona wiedziała, co przeczytała.

A on — że dokładnie o to mu chodziło.