To czego nie widzisz

Iskra poruszyła ogień uczuć w moim sercu

Podmuch to ugasił i nic nie wskrzesiło tego.

Patrzę się na ciebie ale ty bie zauważasz tego.

Nie widzisz że się zmieniłam

Nie widzisz że nie jestem ta osoba w której się zakochałeś .

Jestem jej cieniem, lepszą wersją .

Jestem nadal tą samą osobą ale inną.

Jestem dziełem ale jednocześnie abstrakcją.

Jestem wszystkim czego potrzebujesz ale reż wszystkim czego nienawidzisz .

Jestem sprzecznoscia.

Podmuch nie tylko ugasił ogień alw też rozbił coś delikatnego .

Kawałeczki tego nadal są niepozbierane a ja leżę w śród nich .

Nie widzę sensu w naprawie.

Nie widzę sensu bez tego .

Nie widzę innego zastosowania niz to.

Nie widzę ponownego życia z czymś niekompletnym .

Jestem sprzecznością .

Każda myśl stoi między rozwalneniem tego w drobnejszy mak a zostawieniem tego tak jak jest.

Jestem rozdarta.

Leżę i czekam.

Czekam aż ktoś przyjdzie i zrobi to za mnje bo ja nje mam ochoty decydować

Czekam na kogoś kto będzie widział wszystko .

Nieważne jak mocno mnje to przeraża

Chce by ktoś widział .

Chce aby ktoś dolewał benzyny za każdym razem kiedy ogień będzie się wypalał.

Ty natomiast pozwalałeś na to.

Pozwalałeś j sam dolewałeś wody.

Bo nje umiałeś zareagować kiedy wszystko legło w gruzach a jq nje umiałam sama wstać i zacząć zbierać to co zostało.

Nie pomagałeś wręcz przeciwnie chowałeś je przedemną.

Jaki miałeś tego cel ?

Chciałeś żebym zaczęła coś z tym robić

Uciekałeś ode mnje z kawałkami które są dla mnje cenniejsze niż wszystko z myślą że mnje to zmotywuje .

Myliłeś się .

Kiedy zar przesral ske tlić ja wstałam i twoja rzecz również roztrzaskałam w tysiące kawałeczków.

W moich oczach ciągle szukasz tego co było kiedyś ale tego nje ma.

Zniknęło bezpowrotnie.

I nje pozwolę by wróciło.