„To już nie pierwszy z tomiku Nie wierszy".

Dzieląc przestrzeń wśród tragedii

bawię się koszmarem nocy.

Blaskiem mroku wstaje poranek,

brzask poranka mgła zaćmiewa

W ten czas słońce, niczym zjawa,

z chmur wyłania się jak Feniks.

Popiół opada — coraz mniej cieni,

a zatem więcej nas, by dzielić.