To lubię

Lubię w poezji samotność

i ciszę niewypowiedzianych słów.

Lubię, gdy to, co we mnie, nie ma jeszcze kształtu

i nie zastyga w pozie znaków,

lecz kłębi się,

kotłuje

i stara przedrzeć ku świadomości,

by zaistnieć.

Lubię rytm ściennego zegara,

miarowo odmierzającego sylaby

w sennym tempie głuchej nocy.

Lubię nie wiedzieć,

co wydarzy się w akcie ostatnim tworzenia.

Lubię odkrywać to, co nieodkryte.

Lubię uświadamiać sobie siebie w samotności i ciszy.

Nie lubię dzielić się sobą.