To. Na twarzy

najpierw strzał: pęknięcie dzwonu metalu

szybkie przesunięcie w stronę nieboskłonu

wydarta iskra w głębi labiryntu

kabli oleju dymu silników świateł

 

aż dziw powiedzieć że ktoś ją już nosił

przykrywając oczy metalicznym wrzaskiem

teraz wypalała w krwi stalową skórę

wśród ogników neonowego świata

 

potem trwanie: w amoku ciszy nader

męczącego krzyku. wśród dopalających się lamp

błyskowych ukradzionych samochodom

ze złomowiska. miała w sobie nocne miasto

 

potem pierwsze szarpnięcie: i od razu

metal darł się zrywaną miedzią srebrem

ktoś próbował łączyć fazy minus z dodatnim

rechocze ten co skrawki wydłubuje z twarzy

 

żadnej w tym filozofii nie ma i być nie może

ból. ból. w interwałach równych teorii

pod kątem odmierzanym specjalistycznym

narzędziem sekatorem wyrywa się źródło dźwięku

 

łzawy silnik zimnymi dłońmi szklane reflektory

widać w nim czerwień błękit i czerń

zaklejone taśmą izolującą przepływ uczuć

pozostawiony na spadek. i dalej grzechocze

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania