To. Na twarzy
najpierw strzał: pęknięcie dzwonu metalu
szybkie przesunięcie w stronę nieboskłonu
wydarta iskra w głębi labiryntu
kabli oleju dymu silników świateł
aż dziw powiedzieć że ktoś ją już nosił
przykrywając oczy metalicznym wrzaskiem
teraz wypalała w krwi stalową skórę
wśród ogników neonowego świata
potem trwanie: w amoku ciszy nader
męczącego krzyku. wśród dopalających się lamp
błyskowych ukradzionych samochodom
ze złomowiska. miała w sobie nocne miasto
potem pierwsze szarpnięcie: i od razu
metal darł się zrywaną miedzią srebrem
ktoś próbował łączyć fazy minus z dodatnim
rechocze ten co skrawki wydłubuje z twarzy
żadnej w tym filozofii nie ma i być nie może
ból. ból. w interwałach równych teorii
pod kątem odmierzanym specjalistycznym
narzędziem sekatorem wyrywa się źródło dźwięku
łzawy silnik zimnymi dłońmi szklane reflektory
widać w nim czerwień błękit i czerń
zaklejone taśmą izolującą przepływ uczuć
pozostawiony na spadek. i dalej grzechocze
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania