To, o czym boję się myśleć o 4 nad ranem

Każdy początek

brzmi trochę jak koniec.

Ukłucie smutku,

gdy jesteś najszczęśliwszy

abyś pamiętał jak może boleć.

Kiedy spadasz

i marzysz o tym,

by nikt po ciebie nie sięgnął.

Kiedy boisz się zasnąć,

bo wiesz,

że przed tobą tylko ciemność.

Kolekcjonujesz łzy,

a każda ma smak zdeptanej nadzieji.

Nienawidzisz tego,

że każdego ranka

liczysz na zmianę.

Chciałbyś mieć kogoś obok,

lecz za bardzo boisz się sam siebie.

Więc znowu będziesz siedzieć

wgapiając się w gwiazdy

wysoko na niebie.

Komentarze (4)

Diabelskie Muskuły 2 miesiące temu

♥️

Aeliora 2 miesiące temu

🔥🔥🔥tak się teraz widzę

realista 2 miesiące temu

nat. dylemat zagubionego pokolenia samolubów.
*chcem ale siem bojem, czekam co powie guru,
to ja siem przyłończem do ogulnego churu*
Pisownia celowo taka.

nat 2 miesiące temu

większość młodszych pokoleń była przez starszych oceniana jako pokolenie samolubów a jednak jakoś Ziemia się nadal kręci :)!
Jednak bardzo się cieszę, że tekst skłonił Cię do pewnej refleksji, właśnie o to chodzi w poezji.
Pozdrawiam i dziękuję za komentarz

To, o czym boję się myśleć o 4 nad ranem

Komentarze (4)

Napisz komentarz