To, o czym boję się myśleć o 4 nad ranem

Każdy początek

brzmi trochę jak koniec.

Ukłucie smutku,

gdy jesteś najszczęśliwszy

abyś pamiętał jak może boleć.

Kiedy spadasz

i marzysz o tym,

by nikt po ciebie nie sięgnął.

Kiedy boisz się zasnąć,

bo wiesz,

że przed tobą tylko ciemność.

Kolekcjonujesz łzy,

a każda ma smak zdeptanej nadzieji.

Nienawidzisz tego,

że każdego ranka

liczysz na zmianę.

Chciałbyś mieć kogoś obok,

lecz za bardzo boisz się sam siebie.

Więc znowu będziesz siedzieć

wgapiając się w gwiazdy

wysoko na niebie.