To tylko koncert obudził ze snu pazie królowej

Tak zagrechucić, żeby ał!

Prześnić, odsmucić, rozsnuć szal

w którym ta młodość, zadumanie

i wiatr co na rzęsach grał...

Poczuć od nowa, od nowa, od nowa

zgubione, nieświęte kantyczki.

Znaleźć zaszyte w jesienny liść

koniki cukrowe

i czerwone melancholie,

i z nimi iść, je nieść

aż po dni, których

kiedyś, nieoczekiwanie,

nie poznamy.