***[za dużo soli...]

Komentarze (7)

• 
  Jacom JacaM 02.11.2021

  Sól jak to sól, zatrzymuje

• 
  IgaIga 02.11.2021

  Dziękować :)

• 
  Maurycy Lesniewski 02.11.2021

  Pierwsza strofa w moim odczuciu świetna. W drugiej…
  Druga prawie super:)
  
  Albo napisze tylko, że bardzo fajny wiersz?
  Kłaniam się!

• 
  IgaIga 04.11.2021

  Maurycy Lesniewski - pięknie dziękuję i odkłaniam się nisko! :)))

• 
  Cicho_sza 02.11.2021

  Mnie się kojarzy z opieką nad schorowana, niedołężna matką, gdzie role się odwróciły. Matka dziecinnie (pewnie przez chorobę) a córka/syn stają się opiekunami. Zmęczonymi, sflustrowanymi, ale ciągle w pogotowiu.

• 
  IgaIga 04.11.2021

  Cicho_sza - dobre czytanie:))) Dziękować:)))

• 
  Trzy Cztery 04.11.2021

  "sól z zupy do poszewki" - podoba mi się. Problem z solą, te wszystkie pretensje, odreagowywane w postaci łez, które są słone i samotne. Samotne, czyli obecne gdy jesteśmy sami ze sobą, jako ludzie, czyli w tej samotnej chwili - przed zaśnięciem.
  W łóżku. Z głową na poduszce.
  
  Sól z zupy, sól z innych "zdarzeń-rzeczy-miejsc", ona może przekształcić się w sól z pojedynczej łzy, lub łez wielu.
  
  Słabsze miejsce w wierszu jest za to tutaj:
  
  słynna złośliwość rzeczy martwych
  sól w cukiernicy
  cukier we krwi
  za dużo
  za mało
  
  W moim odczuciu wystarczyłoby tyle:
  
  słynna złośliwość rzeczy martwych
  sól w cukiernicy
  
  To oznaczałoby jakieś zamieszanie, roztargnienie, problem, a przy okazji też zamianę codziennej porcji dobra na zło, cierpienie.
  
  Teraz, gdy czytam: "sól w cukiernicy/ cukier we krwi", widzę lekki żarcik skojarzeniowy, i wiersz staje się dla mnie lekkoduchowaty, osłabia się. może to być takie mruczenie do siebie samej, jakby jakieś natręctwo, tzn. jedne słowa zaraz przywołują inne, bo w głowie natłok myśli, ale ja bym wolała mniej, żeby było spokojniej, i wyraziście smutno.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania