Tożsamość

Bielone cztery deski, sklejone żywice,

narożnik wyrudziały i siwe futryny;

kapie srebrny kaganek, bijąc przez witryny,

i sącząc migot, z wolna nakreśla granice...

 

Przesłonił brudny portret, a żaru głowice

gryzą płachty sufitu, i gwoździ tuziny

sypią się z suchej ramy; przetknąwszy szczeliny,

gasną tlące się iskry, topnieją iglice...

 

I otulona czarnym suknem twarz, jak kołdrą,

do stropu jeszcze zerka, a walące ściany

wyglądają pakułem przez rozbite okno.

 

Sklepienie obraz zwali, drzazgi płótno podrą;

olej nadal chyba żyw, ale pogrzebany

już sadzą się pokrywa, kiedy zgliszcza mokną...

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 1

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania