Tożsamość
Bielone cztery deski, sklejone żywice,
narożnik wyrudziały i siwe futryny;
kapie srebrny kaganek, bijąc przez witryny,
i sącząc migot, z wolna nakreśla granice...
Przesłonił brudny portret, a żaru głowice
gryzą płachty sufitu, i gwoździ tuziny
sypią się z suchej ramy; przetknąwszy szczeliny,
gasną tlące się iskry, topnieją iglice...
I otulona czarnym suknem twarz, jak kołdrą,
do stropu jeszcze zerka, a walące ściany
wyglądają pakułem przez rozbite okno.
Sklepienie obraz zwali, drzazgi płótno podrą;
olej nadal chyba żyw, ale pogrzebany
już sadzą się pokrywa, kiedy zgliszcza mokną...
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania