Tożsamość

Wszedł do gospody, zapytał o wolny pokój. Gospodarz odpowiedział twierdząco. Morio zamówił sake i grę go. Karczmarz kiwnął głową, a młody mężczyzna poszedł w stronę wolnego stolika.

– Nie jest pan głodny? – zapytał karczmarz, podając sake i grę.

Morio pokręcił głową, zaczynając rozkładać kamyki na planszy.

Karczmarz spojrzał na niego z lekkim zdziwieniem, pierwszy raz widząc, żeby ktoś sam ze sobą grał w tę grę.

Młodzieniec łyknął odrobinę sake i zrobił pierwszy ruch białym kamyczkiem, nie zwracając uwagi na otoczenie. Bardzo skupiony nad każdym kolejnym, co jakiś czas popijając sake, grał w sobie tylko znanym celu.

W pewnym momencie do karczmy wszedł samuraj lub ronin. Zaraz koło niego pojawił się karczmarz.

– Przynieś sake – oznajmił donośnym tonem.

Karczmarz ukłonił się i zniknął na zapleczu, a po chwili do wojownika podeszła młoda kobieta.

Samuraj spojrzał na nią, uśmiechnął się, złapał za rękę i przyciągnął do siebie.

– Ładna z ciebie dziewczyna. Nie mów, że ten stary pryk to twój mąż?

– Panie, to mój ojciec – odpowiedziała drżącym głosem.

Samuraja to rozbawiło, siłą posadził ją koło siebie.

– Panie… tak nie można – wyszeptała, patrząc błagalnym wzrokiem na wojownika.

– Nie bój się, nic ci nie zrobię – powiedział, próbując na siłę ją pocałować.

Dziewczyna zaczęła go odpychać. Niestety trwało to tylko chwilę. Mężczyzna przyciągnął ją do siebie i liznął w policzek. Potem wybuchnął śmiechem, uwalniając dziewczynę z uścisku.

Młodzieniec przerwał grę i spojrzał z niesmakiem na samuraja. Tamten to zauważył i ruszył w jego stronę.

– Grasz sam ze sobą?

Młody człowiek spojrzał na niego kątem oka i odpowiedział twierdząco:

– Tak, gram sam ze sobą.

– Skąd wiesz, co jesteś wart, kiedy nie masz przeciwnika? – stwierdził samuraj z szyderczym uśmieszkiem.

– Tak naprawdę, zmagamy się tylko ze sobą – odpowiedział spokojnym głosem, młody mężczyzna.

– A co byś powiedział, jak bym się do ciebie dosiadł i zagralibyśmy razem, o coś konkretnego. – Usiadł naprzeciwko, dalej szyderczo się uśmiechając.

– Hm… to chyba kiepski pomysł – stwierdził Morio, wpatrując się w planszę.

– Dlaczego? Czyżbyś się bał? – Samuraj chciał spojrzeć mu w oczy, ale młodzieniec odwrócił wzrok.

Wojownik rzucił na stół sakiewkę z pieniędzmi. Morio dalej nie odwracał wzroku.

– Czego się boisz, młody tchórzu? Masz jakieś imię?

– Morio – odpowiedział uświadamiając sobie, że tylko to pamiętał ze swego dzieciństwa.

– Nieważne, tak tylko pytałem, więc grasz, czy nie?

– A jeśli wygrasz, jakiej chcesz zapłaty?

– Ha, ha, ha… a co ty mi możesz dać gołodupcu? Kopnę cię w zad i tyle, ha, ha, ha…

Młody mężczyzna uśmiechnął się i zaprosił do gry.

– Kto gra ze mną szybko traci oddech. – Morio tym razem ze śmiertelną powagą, podniósł wzrok i spojrzał w oczy samurajowi.

Tamtego od razu coś sparaliżowało, patrzył na niego z przerażeniem, nie mogąc wydobyć ani słowa. Po chwili, trzymając się za pierś, upadł na podłogę.

Wszyscy w karczmie wstali i wpatrywali się z grozą, na leżącego wojownika.

Gospodarz podszedł do niego, sprawdził, czy oddycha. Pokręcił głową i zapytał ściszonym głosem:

– Co mu się stało?

– Stracił oddech, kiedy zobaczył, kim naprawdę jest – odpowiedział Morio, rzucając karczmarzowi woreczek z monetami.

– Nie mogę przyjąć tych pieniędzy – odpowiedział drżącym głosem karczmarz.

– Nad czym się tak zastanawiasz? – zapytał obojętnie Morio.

– Co się stało? Dlaczego on… – Karczmarz był zszokowany tym, co przed chwilą zaszło.

– Zobaczył w moich oczach coś śmiertelnie przerażającego i padł martwy.

– Co to takiego było?

– On sam.

Karczmarz lekko się przeraził i o nic więcej już nie pytał.

– Panie, jak możemy się odwdzięczyć? – zapytała nieśmiałym głosem dziewczyna.

– Nie oczekuję wdzięczności, wierzę, że wasza historia będzie miała szczęśliwe zakończenie – odpowiedział z lekkim uśmiechem.

Następnie kiwnął na dwóch mężczyzn, stojących najbliżej ciała.

– Weźcie go stąd, powiadomcie kogo trzeba. Powiedzcie, że serce tego wojownika nie wytrzymało mego spojrzenia i skamieniało.

Tamci pospiesznie wynieśli ciało.

– To zbój panie, na usługach Tanaki, wszyscy się ucieszą, że odszedł w zaświaty – odezwał się jeden z pozostałych klientów karczmy.

– Nie interesuje mnie to, jutro już mnie tu nie będzie – odparł oschle Morio. Potem zwrócił się do dziewczyny:

– Prowadź mnie do pokoju.

Kiwnęła głową i poprosiła, by poszedł za nią.

Nazajutrz obudził się późnym rankiem i był głodny. Szybko się ubrał i wyszedł szukając karczmarza. Zobaczył dziewczynę krzątającą się koło paleniska.

– Czy macie coś do jedzenia?

– Tak panie, zaraz przygotuję.

Kiedy skończył, dziewczyna szybko podeszła do stołu i zapytała:

– Może czegoś jeszcze pan sobie życzy?

– Odrobinę sake.

Kiwnęła głową i poszła po trunek.

Postawiła na stole i nieśmiało spojrzała na jego twarz.

Młody człowiek odruchowo odwrócił głowę w drugą stronę.

– Dziewczyno, nie patrz mi w oczy!

Kiwnęła głową lekko przestraszona i ruszyła w stronę kuchni.

– Chwileczkę! – zawołał Morio. Nie chciał, żeby się go bała. Spojrzał na nią, delikatnie się uśmiechając.

– Wiesz… chodzi o twoje dobro, w moich oczach jest…

– Śmierć, każdy kto w nie spojrzy, zapewne widzi w nich to, co go najbardziej przeraża – powiedziała wchodząc mu w słowo.

Morio lekko znieruchomiał, sam nie miał pojęcia, co widzą ludzie, kiedy patrzy im prosto w oczy, a ta dziewczyna chyba bardzo trafnie to określiła.

– Hm… nie wiem, skąd o tym wiesz i chyba masz rację. Więc lepiej nie kusić losu.

– Musiało pana kiedyś dotknąć jakieś zło. Siła nieczysta nie opanowała pana duszy, ale zostawiła coś…

– Nie wiem, nie pamiętam swego dzieciństwa, odkąd sięgam pamięcią, włóczę się po kraju. Czasami zatrudniam się u kogoś, kto ma problem z bandytami, sowicie mnie wynagradzają i mam za co żyć. No i tak wędruję, próbując się czegoś o sobie dowiedzieć. Niestety, do tej pory nikt nie był w stanie mi pomóc.

Spojrzał na jej twarz, była jeszcze bardzo dziewczęca, ale w głosie dała się słyszeć dojrzałość, mądrej kobiety.

– Słyszał pan o jeziorze, które nazywają Zwierciadłem Duszy?

– Nie.

– Ludzie różnie o nim mówią, jedni, że to legenda, inni, że istnieje naprawdę. Kto do niego dotrze i się w nim zanurzy, pozna swoją prawdziwą naturę.

– Zapewne jest gdzieś w górach i trudno tam trafić – powiedział z lekką nutą ironii.

– Ponoć nie, wystarczy iść głównym traktem, prowadzącym na szczyt, któremu nikt jeszcze nie nadał nazwy.

Morio trochę się zamyślił. – Nikt jeszcze stamtąd nie wrócił? – Zapewne tego szukał od wielu lat.

– Bardzo dziękuję za to, co mi powiedziałaś. Postaram się tam dotrzeć, jeżeli to legenda, trudno i tak tylko wędruję, więc niczego nie tracę.

– Nie wiem, czy odnajdziesz tam prawdę, trochę żałuję, że powiedziałam ci o tym jeziorze. Nie chciałabym, by przytrafiło ci się coś złego.

– Nie martw się o mnie, zapewne to legenda, ale ja jestem w ciągłej podróży. Po prostu nowy kierunek. – Ukłonił się i ruszył w stronę kolejnego wyzwania.

Był już daleko za miastem, szedł krętą ścieżką prowadzącą w góry. Po obu jej stronach rosły smukłe sosny, kołysane delikatnym wiatrem. Krajobraz łagodny, pełen stonowanej zieleni i jasnego brązu. W pewnym momencie usłyszał przerażający krzyk, a właściwie okrzyk. Morio zastygł w bezruchu, po chwili przyspieszył kroku, przeszedł przez małą gęstwinę, za którą rozpościerała się duża polana. Na jej środku siedział w pozycji lotosu jakiś starzec z przepaską na oczach. W pewnym momencie, w uszach Morio pojawił się, jakiś nieznośny szum, przeobrażający się w głos. Uderzył stanowczym tonem: Jak śmiesz zakłócać mój spokój?

Morio osunął się na kolana, przyciskając dłonie do uszu. Chwilę potem poczuł, że ostry dźwięk rozrywa go od środka. Zaczął mocno wciągać powietrze, aż doznał wrażenia, że wszystko co na zewnątrz i wewnątrz stało się głębokim wdechem i wydechem. Niebawem stopniowo zaczął go spłycać, świat wrócił do poprzedniej formy. Kolejny okrzyk nie zrobił na nim już żadnego wrażenia. Szedł pewnym krokiem w stronę starca.

– Witaj, młody człowieku, widzę, że niecodzienny z ciebie zjadacz ryżu – odezwał się starzec, słysząc zbliżającego się mężczyznę.

– Zgadza się, codzienny nie przeżyłby tych zewnętrznych i wewnętrznych atrakcji. Potrafisz wyzwolić z siebie niszczycielską moc. – Morio zatrzymał się przed siedzącym w bezpiecznej dla siebie odległości, nie miał pojęcia, z kim miał do czynienia.

– Nie musisz się mnie obawiać bardziej niż innych ludzi. Oni też hodują w sobie wiele zła. Wyzwalają je inaczej. Czasem jest ono przykryte życzliwym uśmiechem, dobrym słowem. Oswajają swą ofiarę, a potem…

– Zapewne masz rację, być może sam doświadczyłeś czegoś takiego.

– Zgadza się, kiedyś byłem samurajem, służyłem swemu panu całym sercem i byłem gotów oddać za niego życie. Niestety to on mnie zdradził. Kiedy zobaczył moją żonę, od razu jej zapragnął. Kilka razy składał jej propozycje, by została jego kochanką. Kiedy odmówiła, wysłał mnie z misją na pewną śmierć, ale przeżyłem. Gdy wróciłem, moja żona już nie żyła, wolała się zabić, a ja uciekłem i obiecałem zemstę. Niestety mój były pan miesiąc później zginął w bitwie, przeszyty strzałą. Czułem się bardzo niespełniony. Chciałem go zabić osobiście, a potem popełnić seppuku, jak przystało na samuraja. Niestety nie było mi to dane. Zacząłem wędrować i szukać swego przeznaczenia, no i znalazłem je tutaj.

– Rozumiem, a czy słyszałeś o jeziorze zwanym Zwierciadłem Duszy?

– Tak, poszukiwałem go, zapewne jak ty teraz.

– No i?

– Jestem tutaj, a ty podążaj dalej, może uda ci się zobaczyć to, co ja ujrzałem.

– Widzieć, to w twoim przypadku chyba niemożliwe.

– Nie, mam dobry wzrok – powiedział ściągając opaskę.

– Więc dlaczego zasłaniasz oczy?

– Bo w ciemności widać wyraźnie to, co istotne, rzeczywistość dociera do zmysłów taka, jaka jest naprawdę. Światło wszystko zniekształca, nie pozwala należycie się skupić na istocie rzeczy.

– Chyba masz rację – stwierdził nieco zamyślony Morio, potem ukłonił się na pożegnanie, mówiąc:

– Pójdę już, mam nadzieje, że nic gorszego niż ty, nie będzie czekało na mojej drodze.

– Ha, ha, ha… nadzieja matką głupich, ale lepiej być głupim z nadzieją niż beznadziejnie głupim. Żegnaj młody człowieku, oby szczęście cię nie opuszczało.

Idąc dalej, ciągle myślał o tym, co mu się przed chwilą przydarzyło. Miał sporo szczęścia, w ostatniej chwili zorientował się, co ma robić. Nie ulegać panice, mieć czysty umysł, to podstawa, by przeżyć takie spotkanie.

W pewnym momencie dostrzegł pole i jakiegoś starca kopiącego motyką. Nie było innej drogi, musiał przez nie przejść. Zapewne nie będzie to takie proste – pomyślał.

Starzec dostrzegł go, uśmiechnął się, nic nie mówiąc. Morio spojrzał na niego życzliwym wzrokiem i szedł dalej. W pewnym momencie z ziemi wydobył się ogromny wąż. Młodzieniec na jego widok zaczął uciekać, ale wąż w jakiś przedziwny sposób, dogonił go i oplótł ciałem. Zaczął coraz mocniej ściskać. Morio czuł, że zaraz straci oddech, i kiedy wąż chciał zapleść się wokół szyi, resztką sił złapał go za łeb i spojrzał w oczy. Bestia momentalnie zniknęła. Morio siedział na polu ciężko dysząc, nagle usłyszał tętent kopyt, podniósł wzrok, jego oczom ukazał się ogromny byk. Poderwał się na równe nogi. Zdążył go złapać za rogi, ale dzika bestia jednym ruchem głowy sprawiła, że przeleciał przez nią jak sucha kłoda. Słyszał, jak byk przygotowuje się do kolejnego ataku. Resztką sił podniósł się z ziemi, nie był w stanie w jakikolwiek sposób się bronić i w tym momencie stwierdził, że to iluzja. Byk pędził w jego stronę, a on zaczął się śmiać z samego siebie. Kiedy bestia była tuż przed nim, zniknęła jak poprzednia.

– Witam cię, dzielny młodzieńcze – powiedział starzec do Moria.

– Witam cię również, jak zdążyłem zauważyć, hodujesz na tym polu bardzo niebezpieczne omamy.

– Uprawiam to pole od bardzo dawna, nigdy nie wiem, co na nim wyrośnie. Tu zagrzebana jest niejedna ludzka świadomość, która nie wiadomo, co kryła w swoim środku.

– Teraz rozumiem, dlaczego ten świat jest taki zły.

– Zło wyrasta bardzo szybko, nie trzeba o nie dbać, doglądać, dojrzewa samo, dzięki naszym lękom. To iluzja, tworzymy ją, wierzymy w nią, aż w końcu staje się bogiem.

– Masz rację, a co trzeba, by wyrosło coś dobrego?

– Potrzeba dużo uwagi i poświęcenia. A i to może okazać się niewystarczające. Kiedy byłem w twoim wieku, uprawiałem soję i ryż. Mieszkałem jeszcze z ojcem i matką, ale spotykałem się z dziewczyną z mojej wioski. Niestety pewnego dnia jakaś banda puściła wioskę z dymem, mordując wszystkich, którzy tam byli. Ja wtedy zbierałem w lesie jagody, kiedy wróciłem, wszystko co kochałem, zamieniło się w popiół. Od tego momentu pragnąłem tylko zemsty, niestety zwykły chłop niewiele może, żaden z niego wojownik. Więc zatrudniałem się w różnych zajazdach jako pomocnik kucharza. Zacząłem interesować się wszelkimi roślinami, szczególnie tymi trującymi, no i pomyślałem o zemście. Dodawałem przeróżne trucizny każdemu mężczyźnie noszącemu miecze. W końcu musiałem uciekać, bo zbyt dużo trupów zostawiałem za sobą. No i zawędrowałem tutaj. Do ziemi przeklętej. Uprawiam ją i nigdy nie wiem jakie zło z niej wyrośnie.

– Rozumiem, los nie był dla ciebie łaskawy, zemsta stała się obsesją, a ten skrawek ziemi jest twoim spełnieniem.

– Tak się stało, ale nie chciałem tego.

– A o jeziorze, zwanym Zwierciadłem Duszy, słyszałeś?

– Tak, też go poszukiwałem.

– I?

– Znalazłem i…

– Więc ono istnieje? Czy to prawda co o nim mówią, że…

– Musisz sam się przekonać, ono może cię pochłonąć i staniesz się głodnym duchem.

– Co to znaczy?

– A dlaczego go poszukujesz?

– Bo chcę się dowiedzieć, kim tak naprawdę jestem. Nie pamiętam swoich rodziców, skąd pochodzę

– A jak się okaże, że prawda, którą poznasz, nie spodoba ci się? I zapragniesz tego, co ja?

– Będę musiał się z nią zmierzyć, bez względu na to, jaka jest.

– No to życzę powodzenia.

Morio ukłonił się i ruszył dalej.

Szedł przed siebie. Robiło się coraz chłodniej. Dotarł na jakiś niewysoki szczyt i jego oczom ukazał się dziwny widok. Jakby koryto po niewielkim jeziorze albo wręcz stawie. Bardzo go ten widok rozczarował. Zdawał sobie sprawę, że opowieść o jeziorze może być legendą, ale ten piach był obrazem kompletnej pustki, drogi donikąd.

Gdzieś za plecami usłyszał lekki szelest, odwrócił się i zauważył, że za krzakiem, kryje się jakaś postać.

– Wyjdź, nie bój się.

Zza krzaka wyszedł podrostek, od razu spuścił wzrok, widać było, że cały drżał.

– Co tu robisz?

– Wędruję przed siebie, uciekłem od mego wuja. Najmuję się do pracy, czasem za jedzenie, czasem ludzie dadzą kilka monet.

– Nie masz rodziców?

– Nie, moi rodzice zostali zamordowani. Ojciec był kupcem, dobrze nam się wiodło, ale pewnej nocy na nasz dom napadła banda zbójów. Całą moją rodzinę zamordowali, tylko ja ocalałem.

– Ukryłeś się?

– Tak. Przygarnął mnie wuj, ale pewnego dnia dowiedziałem się, że to on stał za tym napadem na rodziców. Podzielili się zyskiem z grabieży mojego domu. Tej samej nocy podłożyłem ogień pod dom wuja. On sam zdążył z niego uciec, niestety niedaleko. Stałem ukryty za drzewem i wbiłem mu nóż prosto w serce. Spojrzał mi prosto w oczy, z ogromnym zdziwieniem. Ja coraz głębiej wbijałem nóż, w jego pierś. Jego wzrok był przerażający, demoniczny, ale nie ogarnął mnie strach, tylko ogromna wściekłość. Wyciągnąłem nóż z jego piersi i zacząłem wbijać go w każdą część ciała, nie wiem, ile zadałem mu ran. To zresztą nie miało znaczenia, on już nie żył, a ja nie mogłem opanować swego gniewu. Kiedy ochłonąłem, usłyszałem jakichś ludzi idących w moją stronę, zacząłem uciekać, próbowali mnie dogonić, byłem już bardzo zmęczony, czułem, że nie dam rady, odwróciłem się. Podbiegli do mnie, chcieli złapać za ręce. Spojrzałem jednemu z nich w oczy, a on zaczął się dusić, patrzył na mnie z przerażeniem i łapał oddech. W końcu padł na ziemię, drugi oszołomiony tym widokiem zamarł. Ja, zupełnie nie rozumiejąc, co się stało, poszedłem przed siebie.

– Kiedy to było?

– Dawno – krótko odpowiedział chłopak.

– Jesteś bardzo młodym człowiekiem, nie mogło być tak dawno – powiedział i odwrócił się, spoglądając na wyschnięte jezioro.

W pewnym momencie, jakaś siła pchnęła go w dół. To ten młody chłopak skoczył na niego. Wpadli jednak do wody. Zanurzali się coraz głębiej i głębiej. Morio czuł, że zaraz braknie mu powietrza, użył wszystkich sił, by zrzucić młodzieńca ze swych pleców, udało się, złapał go za kołnierz kimona, przyciągnął do siebie i spojrzał prosto w oczy. Odrzuciło go, w jego źrenicach zobaczył siebie, teraz wszystko sobie przypomniał. Chwilę potem, coś błysnęło ogromnym światłem, Morio odruchowo zamknął oczy. Kiedy je otworzył, wszystko zniknęło. Woda, młodzieniec, został tylko piach.

– Więc poznałem prawdę – powiedział do siebie.

Czuł jakiś dziwny niedosyt. To co spotkało go tego dnia, było magią, czymś niepojętym, jak on sam, szukający swojej tożsamości. Teraz, kiedy wszystkiego o sobie się dowiedział, nie miał pomysłu, co dalej? Zrozumiał, że najważniejsza jest droga. Był teraz wolny, ale…

Wrócił do miasteczka, postanowił odwiedzić dziewczynę, która powiedziała mu, o tym niesamowitym jeziorze, w które do teraz, nie jest w stanie uwierzyć.

– O!? widzę, że pan wrócił, czy odnalazł pan to jezioro?

– Tak i dowiedziałem się, kim jestem, to była bardzo trudna wyprawa, mogłem zginąć, ale się udało.

– No to musi być pan bardzo szczęśliwy, gratuluję.

– Nie, nie jestem szczęśliwy, co prawda nie mam teraz tego koszmarnego poczucia, że muszę, ale prawda jest gorzka i nic wielkiego z niej nie wynika.

Dziewczyna spojrzała na niego, podeszła bliżej, on odruchowo zrobił krok do tyłu.

Uśmiechnęła się.

– Nie ma w tobie już tego przerażającego chłodu, spojrzenie jest teraz ciepłe.

– Być może, ale to nie ma znaczenia.

– Ma, być może los chciał, byś jeszcze raz spojrzał na świat, tym razem życzliwym wzrokiem.

– Moja wędrówka nie ma już wielkiego sensu.

– Ma, do tej pory to on był twoim życiem. Teraz ty będziesz go sobie wyznaczał. Jesteś wolnym człowiekiem.

Spojrzał na nią i po chwili poczuł, jak jej słowa przeszywają go ze wszystkich stron. Teraz dopiero zrozumiał, że stał się zwykłym człowiekiem, pozbawionym nadprzyrodzonych mocy, ale wolnym, nareszcie wolnym…