Tragedia Brutusa

*

Brutus samotnie grający w kości

Namiot

Płomień pochodni sączący się z jego wnętrza

Kości „pokryte ornamentem przeznaczeń"

toczą się

uderzają o jakieś

przedmioty

gdzieś znikają

by powrócić

**

Kości do gry

nawet jeśli przykryte białym suknem

nadal wyznaczają jego czas

Brutus nigdy nie był mordercą

Dlatego ma prawa…

Jego prawa to:

stać się politykiem przekupnym i zdemaskowanym

lub przebić się mieczem

ale dopiero po bitwie

pozostaje więc konieczność

inscenizacji bitwy...

Ale co w wariancie nieprzewidującym istnienia Cezara

łuków triumfalnych

wszystkich dróg…?

***

Namiot stojący na pustyni

Noc

Brutus wpatrzony w daleki zarys

który zapewne

nazajutrz stanie się spełnieniem…

Brutus jest konieczny

bez względu na to

co przeciwko temu uczyni…

--------------------------------------------------------------------------------------------------

Ten tekst nie opowiada o Marku Brutusie, takim, jakiego przedstawiają historycy rzymscy, m.in. Swetoniusz, do którego później nawiązał Tacyt. Myślałem o Brutusie, który byłby kimś w rodzaju odwiecznego kozła ofiarnego...człowieka, który jest winny bez winy...Trochę jak Józef K. z Procesu Franza Kafki.

A propos Procesu Kafki-kiedyś napisałem tekst o koncepcji winy bez winy u Kafki, która po II wojnie światowej była interpretowana jako obraz państwa policyjnego, a może nawet totalitarnego...W mojej interpretacji bohater Kafki zmaga się z winą bez winy, oskarżeniem bez podania konkretnych zarzutów w nieco innym sensie- zapewne jest to wina w duchu religijnym... Z systemów monoteistycznych wynika koncepcja człowieka, na którym spoczywa dziedziczona z pokolenia na pokolenie wina... Dlaczego pojawiła się koncepcja upadku i winy człowieka, która wciąż się odradzała w kolejnych pokoleniach? Przypuszczam, że tylko w ten sposób można było wyjaśnić genezę zła występującego na świecie... Zło miało być skutkiem upadku praojca ludzkości... W religiach starożytnych na człowieka spadało przekleństwo, ale wina człowieka nie była aż taka oczywista- człowiek nie był na tyle wolny, by mieć wpływ na wolę bogów lub zmienić przebieg gry... Przebieg gry? Bogowie bawili się losem ludzi, wykorzystywali ich do własnych rozgrywek...

"Brutus jest konieczny bez względu na to, co przeciwko temu uczyni"

Pytanie o wolność człowieka...Czy naprawdę aż tak bardzo jesteśmy pewni, że w tym niezwykle zagmatwanym świecie możemy mówić o naszej pełnej wolności?

Brutus broniąc się, ściąga na siebie jeszcze większe cierpienie..

PS. Przypominam sobie zdanie z tragedii Król Edyp Sofoklesa:" jesteś najnieszczęśliwszym z ludzi, Edypie"

A kim jesteśmy MY? Czy czujemy się wolni, a wątpliwości nas nie męczą aż tak często..?