Tragikomedia

Gdzieś tam wali się świat. Miliony ludzkich światów.

Ktoś broń przystawia do skroni, drugi zaś skacze z mostu.

Ktoś krzyczy boleśnie za ścianą i ubolewa nad stratą.

A ja przez park wesoło drepczę i mijam tych wszystkich ludzi, którzy przed chwilą dramatem żyli,

a teraz, jak gdyby nigdy nic, wychodzą z domów i jakoś żyją, bo przecież

nikt nie poczeka na ich tragedię.