Traktat o aniołach

"Tylko ci są wybrani, dla kogo w rzeczach pięknych nic nie ma poza Pięknem"

"Występek i cnota są dla artysty tworzywem sztuki"

"Sztuka jest bezużyteczna" – Oscar Wilde

Jest tajemnicą, że, choć ksiądz zaprzeczy,

anioł nie widzi tego świata rzeczy,

A tylko kształty, barwy, światło-cienie;

Nic nie rozróżnia, nic nie ma w ocenie.

Gdy wiersz posłyszą, o czym jest, nie wiedzą;

Lecz innym zmysłem pojmują – i wiedzą –

Niczym muzykę, lecz w wyższym wymiarze...

Wierszy zarodki przynoszą nam w darze.

Nie, nie są dobre. Bo zła nie ma, cnoty,

Tylko brak gustu, harmonii ślepoty,

Zdań piękna, formy. I to ich przeraża!

Że można nie znać pięknoty ołtarza...

Że można patrzeć, a nie widzieć, słuchać

Nie słysząc – głusza, i ślepota ducha!

Czytając, widzieć ten świat, a nie tamten,

Gdzie wyobraźnia – Bogiem, a śmierć – żartem...

Ludzie skazani na treść: żyją, jakby

miało znaczenie coś, nie czyste akty.

Lecz czy to życie? To zwierzęce trwanie;

Pieniądz i władza... Chuć i zabijanie...

Ci aniołowie, stary głosi przekaz,

Ze skarbem, chojni, szukają człowieka;

Mili im święci, w zgodzie z sobą, czyści –

Takich niewielu. Zostają artyści.

Hannibal Lecter bliższy im, esteta,

Niż kaznodzieja surowy. Poeta

Cieszy najbardziej. Mówi ich językiem,

Do nich przemawia w zdania wolne, dzikie.

Jest absolutny tylko smak, nie dogmat;

Smak zawsze dąży po najwyższe dobra!

Gdy absolutny, nie wie, co to przesąd;

Zmierza do Nieba. Ku najdalszym kresom.

Zbawia nas tylko Piękno, do niczego

więcej nie można Go użyć. Dlatego

Brak zmysłu piękna oto zło prawdziwe:

Piękna wiecznego, Liczby świętej, żywej!...