Trochę światła

przeszedłem przez ulice,

gdzie śmieci tańczą z wiatrem,

i psy patrzą jakby wiedziały więcej niż ja.

piłem tanią kawę w brudnym barze,

gość obok mówił o końcu świata,

a ja patrzyłem na słońce,

jak przeciska się przez żaluzje

i maluje złoto na popękanym stole.

to wystarczyło.

czasem człowiek nie potrzebuje zbawienia,

tylko chwili spokoju.

kota, który mruczy w kącie.

słowa, które nie bolą.

kawy, która nie smakuje jak trucizna.

świat wali się codziennie,

ale zawsze zostaje coś,

co trzyma go w pionie—

dziewczyna, która się uśmiechnie

mimo wszystkiego,

muzyka, która wyje z radia

jak wilk szukający domu,

i to dziwne uczucie,

że mimo wszystko

warto iść dalej.

jeszcze jeden dzień.

jeszcze jeden wers.

jeszcze trochę światła.