trofea

matka leżąc na wznak testuje kołdry

ułożone starannie w kilka warstw puchu

(dodam że z górnej półki)

i - TWARDO - orzeka

SAMA SOBIE TAK ŚPIJ

wzburzona omiata spojrzeniem pokój

jakby czegoś szukała

i ma

- TO OKNO JEST ŹLE UMYTE - warczy

(weź jej wytłumacz

że pocieranie szmatą szyby

nie zwróci kolorów

gdy za oknem zima deszczowa jak jesień

wydobywa szarości i mgły

kładzie pod nogi

miedzy drzewami rozwiesza)

właściwie to już nie trzeba

bo patrzy przeze mnie

i pewnie jestem sporej wielkości zaciekiem

na obrazie do którego powraca

albo grudką gliny pod głową

pełną żali

których nie można przemilczeć

więc dokłada mi imion i wad

aż nie mam już gdzie

odłożyć siebie na później