Trucizna

Drąży tunele w mym umyśle

Trucizna tak silna że niszczy

Spokój mój ducha ściślej

Dumna z tych zgliszczy

Dlaczego spotkała mnie kara

Za lata ułudy i uczuć tony

Czy to stuletnia więzienia mara

Wyrok boski nieunikniony

Wije się i truje porządek wszelaki

Żeby me myśli na proste nie wyszły

Bo to jest ktoś nikt byle jaki

Pogromca snów gdy marzenia prysły

Nie ma ucieczki nie ma pomocy

Gdy wołam krzyczę w środku

Głowy otulonej w stokroć kocy

A trucizna fedruje na przodku

I żal mi pieniędzy tych kroci

I przyszłości snów co oddaliły się szybko

Których mi nikt już nie zwróci

Choćbym się związał ze złotą rybką

Baluje spustoszenie trawione trutką

W nieustannej gonitwie i bitwie

Gdzie wspomnienia zwykłą prostytutką

Którą chędożyć łatwo a nikt jej nie wytnie

Bo po co męki przerwać konającemu

Człowiekowi opartemu na zmysłach

Dziś już nikt nie zapyta czemu

Studnia mądrości nagle wyschła

Jest to cierpienie któremu poeta

Nie sprosta ni słowniki języków

Czy to mężczyzna czy to kobieta

Że ludzie zło mają w nawyku

Umysł tonie myślami objęty

Niszczącym wspomnieniem byłego żywota

Choćby chciał być nieugięty

Wciąż tylko przeszłość na boki nim miota

I szuka rozwiązań co od pokoleń

Ratują głowę przed zdziczeniem

Ten jeden co powie ja cię wyzwolę

Przed serca powolnym marnieniem

Nie ma nadziei nie ma miłości

Na co komu od stresów zbawienie

Gdy majaczy grzechot kości

I starych porządków obalenie

Nic nie ma sensu w walce nieustannej

Gdy trują znaki dnia codziennego

Co myśli niszczą spokój porannej

A ja wciąż nie wiem dlaczego