Trzeba umieć
Trzeba umieć zejść ze sceny
Kiedy przyjdzie na to czas
I czy chcemy czy nie chcemy
Spotka to każdego z nas.
Ważne, aby odejść w chwale
Swoją rolę każdy gra
Gorzej, lepiej, doskonale
Teatr życia to nasz czas.
Od pierwszego dnia na ziemi
Aż do ostatniego tchnienia
Nasze role się zmieniają
Życie to jest nasza scena.
Jacy byli z nas aktorzy
I czy umieliśmy grać
To ocenią już potomni
Jaki zostawiliśmy ślad.
Komentarze (7)
Łamie się rytm, przeczytaj sobie na głos... wyłapiesz miejsca
Dziękuję, co nieco zmieniłam
Podoba mi się . Piątka .
😘
Barmaria. Nie muszę Cię chwalić, bo wiersz chwali sam siebie. Pozdrawiam.
Mogę powtórzyć za Św.Pawłem: „W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem”. ' Na ostatek odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu odda Pan, ... 2 Tm 4'
realista Bardzo dziękuję za miłe słowo.
Barmaria . W onym dniu gdy wiatr czytał Biblię położoną na trumnie Jana Pawła II, byłem w Szpitalu JPII na Prądniku, .
W pewnym momencie zamiast trumny z Biblią, stanął tam w wizji sam Papież Santo Subito
i powiedział do mnie, że mam tu specjalną misję do wykonania, a wybór zależy ode mnie.
Nie wiem czy idę krętą czy prostą drogą, ale czuję zawsze obecność Jego Ducha.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania