trzecia dwadzieścia trzy

amputuję swój sen, sama

pozbywam się natręctwa

nie piję kawy, palę tylko

świece na strychu

kapią łzy i gaszą

milczące skry

tam stoi twoje zdjęcie

wśród wielu innych

ale tylko właśnie

twoją fotografię

wycieram z

kurzu

lampa migocze, bo wcale

jej tam nie było, ale

po prostu wiem

chciałabyś

pościel satynową, wzorzystą

skopiesz ją, będziesz naga

blada i prawdziwa, w tym

bezbarwnym świetle

suchej ciemności

zegar musi się zatrzymać

irytuje mnie istnieniem

niech liczy czas tam

a nie tu, bo tu ja

a tam ty, niech

on tobie liczy

czas, proszę

wskazówki milczą chwilowo

nie wiem zupełnie czemu

jakby słuchały, co mówię

na pewno wiedzą

jak mam na

imię

pieką oczy

łzy pieką

pieką chleb

pieką mnie

na blasze

jestem niedogotowana

ale niech już będzie

marudzić w gościach

nie wypada, ale

nie smakuję

samej sobie

nie płacę

wezmę resztę