Trzej Dobrotni

Jeślim komuś zawdzięczon, oprócz tylko sobie,

Iże słowiaśnie moje, legnąwszy już w grobie,

Czytał będzie potomny i zachwycał niemi,

To dzięki złożyć muszę i pokłon do ziemi.

Najpierw paluszkom słonym, które w swej liczności

Jakimś boskim natchnieniem wiedziona, tu w gości

Wierszokletę młodego, liczna, zawezwała:

Nieba zakochanego wyżota się stała!

Bo tu groźna hetera, wszechwładna Martyna

Nad młodzieńcem zdumionym pastwić się zaczyna:

Błogosławiony to wróg, stronnik, dobroczyńca:

Sprawił on, że z rymarza powstał pięknoczyńca!

Nie bez przecie udziału pewnego tutora,

Co ambitiam zapalił w młodym – Narratora!

Rzecz bo szalonym dotąd głowom tylko znana:

By w Parnasie nawiedzić z Czarnolasu Jana!

Zrobił to śmiałek boski, bez przesądów szaty,

Że się nie da, nie wierzył: tak duchem bogaty!

Tak uczynił i wrócił z nowymi pieśniami

Przez samego nazwane Jana słowiaśniami.

Zatem dzięki składam wam, dobrociami zowę:

Tę stosuję do moich dobroczyńców mowę.

Dalej pójdę więc samym: nic już do dodania

Nie mam, owa zapraszam, pątny, do czytania!