trzepot

poezja dostatek, owoc ze spiżu wylęgły,

zamkniętych w górach rycerzy sen niedosięgły

dusze wrażliwe - mimoza - płatki jak motyle

ciem kokony rozkwitają w kosmicznym pyle

paproci kwiat zapomniany drzemie pośród grobów,

w trumnach zamkniętych pod ziemią skarbów

korzeniami dosięga gardeł wilgotnych,

migając blaskiem wspomnień ulotnych

jedynie skrzydła uniosą nad spłowiałą ziemię

spragnione dusze, niosące tantalowe brzemię

wystarczy jeden krzyk by serca zatrzepotały -

świat uśpiony, świat zgorzkniały

budzić czas

-t.h