Trzy człony istnienia

Moczę palce w rzece zwanej Bycie.

Marzę skrycie, 

że moje Bycie przestanie przenikać nieuchwytnie, 

że zatrzyma się na jednym chwycie.

Ściskam gałąź zwaną Cwaną.

Wciąż podciągam się i szarpię.

Woda walczy z moim ciałem.

Cwana taka krucha,

myśli, że wyszepcze mi do ucha:

– Taką Cwaną wszyscy znają.

Ci co idą z falą mnie puszczają,

tylko nieliczni pamiętają, 

jak to było przejąć ster nad Cwaną.

Płynę z wodą zwaną słoną.

Szczypią oczy, piecze skóra,

jest jak ogień, pieką płuca.

Słona grzywa taka głucha.

Krzyczę jej do ucha:

– Przestań drażnić moją duszę,

Jesteś jak wrzask, który stłumić muszę.

Spadam w przepaść zwaną życiem.

Koniec kąpieli z moim Byciem.

Złamałam gałąź zwaną Cwaną.

Z kolejną falą woda słoną zwaną wyszeptała:

– Pora otworzyć nową bajkę,

popłynąć z Bycia żaglem zwanym czasem.