trzy małe smutki w ośmiomilowych trzewikach

gdyby tak złapać cień za ogon

żeby uciekał w stronę brzasku

docierać z nim niepewną drogą

dalej niż sięga ciężki nastrój

byłoby mniej o jeden problem

i odrobinę więcej szczęścia

można pomarzyć i dosłownie

ten krótki moment zapamiętać

gdyby wyjść z siebie/stanąć obok

jak anioł kusić na ramieniu

zaklinać wszystkie gorzkie słowa

niech się w powietrzu rozprzestrzenią

byłoby mniej o kilka kropel

zduszonych cicho i boleśnie

jak do istnienia nagły popęd

który nie dawał siły wcześniej

gdyby swój żal do butów schować

i przetrzeć nieodkryte szlaki

można by zacząć żyć od nowa

gdzieś pośród snów niebylejakich

które marzeniom dają przedsmak

gdyby tak zostać w nich na stałe

i zamiast szukać swego miejsca

zamieszkać duszą w nich I ciałem