Trzydzieści wiosen

Koło trzydziestu wiosen myśli robią przystanek

Czas się w biegu potyka na dwie nogi na zmianę

Koło trzydziestu wiosen świt zapachnie inaczej

Deszcz się ściele pokosem niebo nabiera znaczeń

Kiedyś tam za niebiańską czystą bramą

Zostawię duszę rozczochraną

Wśród rozszeptanych wiatrem chmur

Wtedy otworzysz kluczem wiolinowym

Najskrytsze marzeń mych ogrody

Aby zakwitły pośród nut