Tu się zdycha w milczeniu

Twarde łokcie chamstwa

torują sobie drogę

Charakterni chłopcy

z głowami nabitymi marzeniami

więdną w zbyt ciasnym mieście

gdzie na rogach ulic beznadzieja rozkwita

Dziewczęta jeszcze zmysłowe i piękne

w porze odwiedzin księżyca

wychodzą na żer

Miasto niczym opowieść idioty

ze skarlałymi domami

z nierównym oddechem fabrycznych kominów

z brązową rzeką

która niesie brud wcześniejszych miast

i obietnicę ukojenie

Maleńkie domy

jak bracia syjamscy zrośnięte ze sobą

przycupnęły wzdłuż cherlawej ulicy

i kuszą przechodniów ciepłym światłem

rozbłysłym w oczach domów

W odłamkach uczuć

nędznicy ogrzewają dusze rozpękłe na pół

Niebo bez blasku

nad miastem swą niemoc rozpościera

Gwiezdny pył

zastygł już w nieruchomych źrenicach

Tu się zdycha w milczeniu

bez zbędnych słów

Manuel del Kiro