Tułaczka

Kolejną godzinę zegar wybija, a ja wciąż leżę i myślę...

Ich słowa tłuką mi się po umyśle jak ostrza, wiercąc dziury

Wciąż nie mogę uwierzyć w to co się dzieje

Nie chce dopuścić tej myśli do siebie

Kolejny zawód, kolejne odejście

Dlaczego to właśnie mnie życie kara za istnienie

Czym mu zawiniłam?

Cóż takiego zrobiłam, że na to zasłużyłam

Ciągłe tułanie od domu do domu

Od rodziny do rodziny

I wciąż ta sama historia

Wciąż to samo poczucie winy