TURYSTA

Pędzę sobie borem, lasem,

zmierzcha już i noc za pasem.

To prawdziwy wyścig z czasem,

jadę zatem lewym pasem.

Czeka mnie przygoda nowa,

już się z tyłu Wrocław chowa,

z lewej znika Częstochowa,

zmierzam bowiem do Krakowa.

Jutro będę na Wawelu -

nie ma takich zamków wielu.

Łyknę dwa napoje z chmielu.

Apartament mam w hotelu.

Nie wiedziałem do tej pory,

że tu w Jamie są potwory.

Zwiedzę także trzy klasztory

oraz Pałac Krzysztofory.

Przemierzając przestrzeń Rynku

kupię kilka upominków,

stworzę mapę miejsc wyszynku

i zjem precla bez rodzynków.

Pójść na skecz „Pod Baranami”,

wejść na wieżę (tę z dzwonami),

zejść w podziemia (te z grobami) -

wszystko jeszcze to przed nami.

Chcę na Kopiec wleźć Kościuszki

(efekt wejścia – potu strużki),

w Barze Grodzkim zjeść placuszki,

pójść na koncert do poduszki.

Zobaczyłem lajkonika !

O, tam, tam – za rogiem znika.

Tutaj mim – martwa mimika…

Ruszył się! - w tłumie panika.

Z wieży hejnał przypomina,

że 14. jest godzina -

obiad. Czeka już rodzina :

zupa krem, kawior na blinach.

Kraków mi przychylił nieba,

ale kiedyś wracać trzeba

i w pamięci czas pogrzebać :

czy mam w domu kromkę chleba…?