TW 2.0 #3 - Nic zaskakującego, nic ciekawego, nic zabawnego

Kto: Bekający kierowca autobusu

Gdzie: Smocza jaskinia

Co: Hauptmann Wassermann na tropie toruńskiej miłośniczki małolatów

- Czy to pan jest Hauptmann Wassermann? – zapytał nijaki mężczyzna drugiego podobnie zwyczajnego faceta w kraciastej koszuli.

- Tak?

- Czyli to pan jest tym… no tego…

- Poszukiwaczem toruńskich miłośniczek małolatów?

- Właśnie.

- Niestety to nie ja.

- Jak to? A ja myślałem…

- Mój brat jest pisarzem. Stworzył postać Hauptmanna Wassermanna opierając się na mojej osobie, a nawet umieszczając moją podobiznę na okładce książki. Nie mam z tamtą historią niczego wspólnego.

- W takim razie o czym będzie kolejna powieść? Na pewno jest pan bardzo dobrze poinformowany. No, proszę zdradzić coś ze swojego życiorysu.

- Już mówiłem, że... Ech.. No dobrze. Hauptmann Wassermann tym razem uda się do smoczej jaskini, w której rzekomo przebywa jedna z małolat porwanych przez wariatkę.

- Łaaał. Coś nowego. Jestem zaintrygowany.

- Super. Dodam tylko, że w prawdziwym życiu jestem mniej intrygującym człowiekiem niż w książce. Na co dzień pracuję jako kierowca autobusu. A tak w ogóle to kim pan jest?

- Miłośnikiem książek pańskiego brata. Myślałem, że opisywał prawdziwe wydarzenia.

- Lądowanie w bazie zombie-ufoludków nie brzmi zbyt autentycznie. To wszystko fikcja literacka. Brek! Przepraszam, mam kłopoty żołądkowe. To przez stres w pracy. Za dużo namolnych ludzi.

- W takim razie do widzenia.

- Brek! Nie chce pan autografu?

- Przecież niej jest pan nikim ciekawym.

- Może i tak. Miłego dnia życzę.

Hauptmann Wassermann rozejrzał się czujnie. Wcale nie był kierowcą autobusu, a jego tajemna tożsamość dopiero czekała na odkrycie w kolejnych książkach.