tyle we mnie sprzeczności

szu­kałem siebie w chaosie miast

w fa­lach na brze­gu cel­tyckich wzgórz

ig­no­rowałem roz­miar walk

które toczyłem ze sobą już

wspi­nałem się na szczy­ty ro­jeń

nie mogąc op­rzeć się wrażeniu

że wy­pełnia się czas po­koleń

każde­go dnia w upo­korze­niu

gdy odsłaniałem nocą twarz

czas mar­ny le­karz przyg­ryzł war­gi

ok­ruchy życia których wciąż brak

ułożył w bez­nadziej­ne skar­gi

ta­ki we­redyk z ciebie pa­nie

zielo­na pa­ra oczu w chmurze

budzi we mnie roz­cza­rowa­nie

płonący słowem krzak na górze

ja ciągle nie wiem dokąd zmie­rzam

od życia trochę ab­stra­huję

boję się two­jego przy­mie­rza

bo nie do końca wiem co czuję