Ujawnij się

Nocne niebo goryczą pachnie,

nad myślą rozpływa się szara mgła,

a me spojrzenie — niewidzialne —

z czasem zapragnie dotknąć dnia.

Myśl we mnie buzuje, nieodłączna,

jak własna, nieuciszona jaźń.

Gdy jej szepty we mnie zaiskrzą,

na skórze pamięci wyrośnie ślad.

Dusza powabnie szepcze swą twórczość,

pióro na drewnie zostawia znak.

Pośród zarośli, pośród nocy

szukam drzwi do nieznanych światów.

Czy klucz do Narnii otworzy drzwi,

czy tylko sen poprowadzi mnie?

Czy za nimi czeka światło,

czy kolejna zasłona mgły?

Postać krzyczy, już zadyszana,

lecz jej głos cichnie jak śmierć.

Czy doczeka świetlistego ranka,

nim odważy się ujawnić swój byt?

A jeśli nikt jej nie usłyszy,

jeśli wołanie rozpłynie się w mgle —

niech choć echo po niej pozostanie.

Ujawnij się.

Ujawnij się.