Ukąszenie

Złowrogi cień węża pełz ku mnie,

owijając się wokół nogi.

Wtem wąż gryzie, wstrzykując swój jad -

skutki te nawiedzają po dziś dzień.

Niegdyś ziemia mej duszy bogata była w piękne kwiaty,

teraz -wysuszona i zbutwiała -

na której nawet chwast nie wyrośnie.

Pozostały tam jedynie samotność i susza.

Myślałem, że po tym spustoszeniu ciemność,

która tak szybko się pojawiła, równie szybko zniknie.

Myślałem, że to odeszło.

Ale ta trucizna w mych żyłach wcale nie odchodzi.

Wędruje niczym nomada po całym ciele.

Mój mózg - zbezczeszczony tymi demońskimi łzami -

każe mi wycinać na rękach drogę ucieczki,

By poprzez krew to bestialstwo wydostało się

niczym dzikie zwierzę uwięzione w klatce z mojego ciała

I splugawić kogoś innego,

skazując na podobny los.

Mój umysł na tyle zniszczony,

że ból wbijającego się szkła przynosi tylko ukojenie,

a śmierć - niczym matka - wydaje się być czymś przyjaznym.

Och, przebrzydły cieniu węża! Jak mogłeś mi to zrobić?

Czym ci zawiniłem, aby na taki los mnie skazać?

Czy jest to pokutą? Jeśli tak - to za jakie grzechy?

Lecz ty mi nie odpowiesz, gdyż cię już tu nie ma.

Zostawiłeś mi jedynie pamiątkę w postaci ukąszenia.