Układ

Trwanie.

Trawienie.

Przerwanie.

Przetrwanie...

Rozkład czy ewolucja?

Już nieważne kto patrzy, kogo oczy śledzą moje ruchy. Ich istnienia nie mają dla mnie większego znaczenia.

Jest empatia, jest sentyment, jest lęk... Są wspomnienia wspólnie przeżytego czasu, pamięć niegdyś ciasnych więzi.

Przychodzi i zrozumienie, obwieszczając koniec niestrawności. Złogu niechcianych wspomnień.

Wydalenie, odrzucenie, smutek i śmierć.

Kogoś, nie moja.

Kogoś kto był mną, lecz teraz... Nie odczuwam potrzeby kontynuacji.

Zaistniał. Istniał. Zasłużenie zgasł.

Płomień strawił materiał przeznaczonego nam czasu. Wróżyliśmy wspólnie z marzeń, które okazały się lękami.

Dzieliliśmy zarówno miłość jak i nienawiść. Byliśmy dla siebie odbiciem.

Teraz jestem nikim. Nikim konkretnym, nieokreślonym, nieforemnym, niepasującym, niedostosowanym.

Wolnym od klatki słów, kagańca emocji, kruszyn nadziei rzucanych psu przykutemu łańcuchem oczekiwań do nierealnych złudzeń właściciela, którego poczuwał się chronić.

Kochać nawet.

Kolejne oczy.

Nigdy nie zasypiam. Przeskakuje z kanału na kanał, przełączam się pomiędzy niebem a piekłem, obserwuję z orbity. Odbiło mi.

Kolejny raz.

Już o to nie dbam. Nie wierzę w normalność, nigdy nie wierzyłem w poprawność wyznaczonej drogi.

Wracam myślami do zmarnowanych szans, grzebię je na zawsze. Dobijam ostatecznie.

To ja decyduję kto żyć będzie a kto nie. Kładę kres obsesji, kończąc ją u siebie.

Pluję na zmarłego boga, symbolu nieudaczników. Nie boję się bycia przeklętym, ponieważ zawsze nim byłem.

Fantazja nie ma nade mną władzy, wyobraźnia jest tylko narzędziem.

Płonę we własnym wstydzie, wychodząc nieuszkodzonym.

Redukuję się, rozwijam. Sprężam, pojawiam i znikam. Kpię z twoich obaw, z twojego ego, z twojego ja.

Zachęcam do powstania, podsycam ogień, pragnę nażłopać się krwi. Nasycić, zniszczyć i odrodzić.

Zabrać wszystko co dobre i uczynić lepszym! Choćbyś miał przestać być sobą.

Nie mam litości.

Zostało tylko zrozumienie.