Ulotni. Mój pierwszy wiersz...

Ulotni jak dym, kołysany przez wiatr,

stale licząc na szczęścia garstkę,

pędzimy na oślep nie licząc lat,

wciąż pustą zapisując kartkę.

Dokąd tak gnamy w tym życia popłochu?

Gdy czas jak srogi oprawca nas ściga.

Tak mało dziś człowieka w człowieku,

coraz mniej czasu, coraz więcej pytań.

Ile się w garści łez pomieści?

Ile Ci przyjdzie stoczyć wojen?

O to, co tak naprawdę ważne,

nie o to, co wyłącznie Twoje.