umiem poruszać się po ciemku

po prostu umiem poruszać się po ciemku,

gdzie kafelki mojej łazienki mają strukturę lęku,

gdybyś zakrzyczał, nikt by nie usłyszał twojego jęku,

a zapach nikotyny rezonuje w powietrzu,

ja dotykiem czuję pustkę, która ci pozostała,

w ciemności szklany pałac, z przyjemnością nawiguje mnie każda rana,

krwi plama jak w ekstazie młoda kobieta rozebrana, swoją skromnością by pisała po ścianach,

i nawet mi nie przeszkadza, że znów się wykrwawiam,

przywykłem do mokrego ciepła na ubraniach,

piekło już mnie nie chce, a ja przecież mu zawdzięczam tak wiele,

niebo czeka na mnie, choć nie mogę go dostrzec,

tu gdy wszystko oblane jest czernią, niczym na pogrzebie i ty ukochana, lecz nie mogę cię ostrzec.