upadek

jak cicho, jak duszno...

skołatane serce prowadzi ich, choć jeszcze o tym nie wie, na rzeź.

umrą wszyscy, tylko ja zostanę, znowu sam.

miałaś ich bronić, być domem, schronieniem... nie mają już o co walczyć.

nie mają z kogo być dumne, kroczą smutne przede mną.

błyskawica i grzmot, to serce, ostatni raz.

i padają, ramię przy ramieniu, złość i szczęście, rozczarowanie, zachwyt i lęk.

nie wychodzi słońce, nie będzie tęczy...

leżę na gruzowisku ciebie, ruinach kiedyś nieba.