Upadek ostatnij nadziei

Nawet jeśli swój życiorys o ten beton w dole skruszysz,

Niewesołą mam wiadomość - nie uwolnisz się od duszy.

Nawet jeśli twoja czaszka w kawałeczki się rozleci,

Albo kutry cię wyciągną gdzieś na środku morza z sieci,

Choć pociągu motorniczy łkałby w głos u terapeuty,

Kląć na los nic nie pomoże, ni go błagać, bo, niestety -

Niema kogoś, kto by z woli poniewierał się po świecie

Niezachwiana to reguła, aż po pierwsze tysiąclecie

Sam istnienia nie odłożysz gdzieś na półkę zakurzoną

Bogacz, biedak, prostak, mędrzec - nie on decyzyjną stroną

Czy kto sobie krwi upuści, czy zadynda pod sufitem,

Jest naiwny, jeśli myśli, że tym skończy z byciem bytem.