Upadłam.
Gdzie uciec mam, gdy nie widzę już swych 4 ścian. Każdy krok to dla mnie cios, jak unieść się mam, zapytam cie w prost. Szukam schronienia dla mego istnienia, czy to strachy czy lęki, nie widzę już sensu dalszej ucieczki. Droga ta kręta jak labirynt jest, jak schronić się mam, gdy w okół tylko stres. Tone w ciszy, nie zrozumieniu, szukanie pomocy w ich pragnieniu. Jak nisko musze upaść, by ktoś dostrzegł mój trud. Brak zrozumienia? A może chłód. Ludzkie zwyczaje, to dla mnie niezrozumiałe obyczaje, zrozumieć mi je kazano, lecz uciekać chciałam, upadłam, a podnieść się nie dało.
Komentarze (1)
Wyduszaj z siebie to co boli :) oczyścisz się i będzie lepiej.
Pozdrawiam
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania