Uporczywie powtarzane kłamstwo staje się urojeniem

/Siedzę posępny w nastroju chorego na rzeczywistość/

Leczą mnie z wierszy. Słowem i spojrzeniem. Wypłatą.

Ciągłym rzucaniem z miejsca na miejsce. Leczą mnie z wiary.

Wydrukiem na poczcie, paragonem ze sklepu,

sięgającym po złotówkę bezdomnym.

Leczą mnie ze wszystkiego.

Odruchowo sięgam po zeszyt. Czasem jak po dziwkę,

czasem kochankę. Odruchowo. W przypływie. Tamy

we mnie puszczają. Puszczają powoli słowa ze snów.

Zatrzymują w miejscu rozpędzony padół.

Komentarze (8)

Tjeri 2 miesiące temu

"Leczą mnie z wierszy. Słowem i spojrzeniem. Wypłatą." — świetne. Reszta nie gorsza.
Bardzo trafna obserwacja. Tak sugestywna, że nie zostawia wątpliwości i przejmuje nastrój. Widać doświadczone pióro.
Kolejny dobry tekst.

Dziena hiena 2 miesiące temu

Dzięki, fajnie, że tekst się przyjął

Asteria 2 miesiące temu

Tyle lat trzymać fason, tylko pogratulować :D
Świetny wiersz.

Dziena hiena 2 miesiące temu

To stary fason jest ;P dzięki

Bernadetta12345 2 miesiące temu

Bardzo dobry wiersz daje 5😊

Dziena hiena 2 miesiące temu

Dziękuję

piliery 2 miesiące temu

Wiesz co i po co piszesz. To najważniejsze. Dlatego tamten wiersz nne kłuje.

Dziena hiena 2 miesiące temu

Nie no, ja rozumiem, tym bardziej, że jestem świadomy, że tamten tekst jest bardzo specyficzny. Dzięki

Uporczywie powtarzane kłamstwo staje się urojeniem

Komentarze (8)

Napisz komentarz