U(progu)kraina

Zbrodnią krwią przelewaną przez wieki wieków za ojczyzny wielkości marmury, za pamięci doniosłe pomniki

Tłumaczy potomek ślepy dziadów mordy i zbrodnie, mordujących zbrodniami i mordowanych cnotami

Patrzą się jednak z niebios przodkowie, pod archaniołem wąsate czerwone twarze , pod orłem białe oblicza, pod pogonią harde spojrzenia

Patrzą z nadzieją na potomków ziemi skrawionej wiekami zwycięstw, porażek, kompromisów i upadków

Może w końcu wyschnie ta ziemia zniszczyła i wyrośnie z betonu sierpa i młota Róża,

od słońca nie grzechu czerwona,

od prawdy nie strachu biała,

od nadziei nie łez niebieska,

od bogactwa nie niewoli złota