Uratowana przed zgonem

Leżała blada, bez ruchu w pokoju.

Na piersiach splecione dłonie.

Choć metrów miał niewiele

na co dzień go zwali salonem.

Cała rodzina ją była pożegnać.

Mąż przyniósł kwiaty w podzięce.

Kochana! rzecze. Ostatni raz

przyszłem całować twe ręce.

Nagle, wróciła bo szlag ją trafił.

Choć była już w nieboskłonie,

usiadła na łóżku,

syknęła ustami na bladej twarzy.

To się nie równoważy!

Ty nieboszczyka z grobu podniesiesz.

Wróciłam, chodź byłam po tamtej stronie,

ostatni raz ci to powtórzę.

Mówi się przyszedłem nie przyszłem, i

całuje się nie ręce a dłonie.

Tak facet swoją głupotą,

uratował kobietę przed zgonem.

Naprawdę tak było.

Nie sądzili że to się wydarzy.

Denatka ze złości do żywych wróciła.

Rodzina odwołała grabarzy.