usiądźmy

wiosną siadam na progu wytartym od wspomnień

chłodnym jeszcze po zimie

popękanym od nabrzmiałych tajemnic

gołębie jak zawsze skaczą po dachach

grzeją szare pióra

w tańcu pomiędzy starymi rynnami

budzi się powoli życie

usiądź obok

nie trzymaj mnie dziś za rękę

dotykiem odbierasz mi pewność siebie

słońce już zachodzi powoli

gdzieś między skamieniałymi murami

na szarym betonie

zakwitnie dla nas pierwiosnek