uszczelka

Kap. Kap. Kap…

​Gdzieś między chłodem i metalem,

przez łzy i łuski do czegoś…

​Kap. Kap. Kap…

​Nowego, świeżego, nienazwanego.

jeszcze

​Kap. Kap. Kap…

​myślą niezmąco...

​Leżę w ciemności. Zlew miarowo odlicza sekundy, a w mojej głowie zderzają się dwa światy. Zardzewiała, porzucona puszka i dławiąca się w chciwym zachwycie ludzkości syrena. Chcę spierdolić myślami od obu, stworzyć coś świeżego, czystego.

​Kap.

​Ale woda kapie, a do mnie dociera dziwna prawda. Żeby opisać ich ból, musiałem ich najpierw w tej głowie uwięzić, robiąc dokładnie to samo, co tamci ludzie na żaglowcu i ten, kto podłączył kabel robotowi.

​Kap.

​Zdarłem z nich punkty kryzysowe, żeby nakarmić własną, twórczą ciekawość. Skazałem ich na wieczne cierpienie w kilku linijkach tekstu, ciesząc się, że stworzyłem „coś głębokiego”. I zostawiłem w zapętlonej chujowiźnie.

​Kap.

​Teraz leżę w tej ciszy, słuchając spływających kropel, i czuję na sobie czyjś wzrok. Bo skąd mam mieć pewność, że sam nie jestem tylko czyjąś krótką historią? I że ten, kto mnie właśnie pisze, nie zgasi nagle światła, zostawiając mnie tu na zawsze?

​Kap.