Utrata kwiatu

Sięgnę do bagiennego ciała.

We wnętrzu zatopię rękę,

dosięgnę korzeni

i je wyrwę

z cierniami w oczach.

Cóż innego pozostało?

Owszem, byłeś piękny i cudowny,

lecz niejeden księżyc,

a byłbyś chwastem.

Czy ta pustka zostanie?

A może wyrośnie nowy kwiat?

Stwierdzić ciężko,

gdy serce próchnieje.

A co, jeśli grunt przeklęty,

ze straty niezdolny do obrodzenia,

straci pamięć do barw i płatków,

hodując szare kamienie?

Acz czy konieczna taka rozłąka?

Mogę cię wysuszyć i zatopić w żywicy

bądź zamknąć pomiędzy stronami

blednącymi z każdym wiekiem.

Czemu to zrobiłem,

skoro cierpię,

mając tylko martwe róże?

Czemu nie żałuję?