vellichor

deszcz stał ze mną przy wejściu

weszłam tam

tylko na chwilę

książki pachniały kurzem

i cudzym czasem

było w nich coś brudnego

jednocześnie

tak prawdziwie czystego

ktoś je czytał po nocach

ktoś zasypiał nimi pijany

ktoś podkreślał zdania

zanim wszystko

mu się rozpadło

dotykałam grzbietów

jakby były gorączką

po kimś obcym

z jednej książki

wypadł paragon

litery były już prawie martwe

pomyślałam

że człowiek właściwie cały

składa się z drobnych zgub

zastygłam

w zapachu starego papieru

i mokrych okładek

a wszystkie cudze życia

zaczynały powoli

oddychać obok mnie

i to dziwne uczucie

ciche

prawie wstydliwe

jakby między tymi półkami

można było zgubić siebie

i już się nie odnaleźć

samotność

pachniała tam tak dobrze