Veni, vidi, sed non vici

Grać ze światem w karty otwarte

jak to okno, na jego poddaszu nędznym.

Owiane strachem, biedne, nie z braku pieniędzy,

a z winy człowieka

Dla którego syn własny był żartem.

Z sinego gara czerpaliśmy bez chwili wytchnienia,

podziwiałem twoje oczy, koloru starego cementu

i modliłem się, czy do Boga? Nie ma znaczenia.

Nie chciałem być nigdy jednak

częścią twego testamentu.

Pamiętasz jak dawno temu byliśmy jeszcze dziećmi?

Jestem pewien, że tak - ty przecież nigdy nie zapominałeś.

Ostatni raz więc błagam, dłonie swe splećmy,

i chociaż drgnij, powiedz coś, proszę

i pocałuj mnie, jak zawsze zrobić to chciałeś.

Wojna, wojna, co mi po wojnie?

Gdy rozścierwiło się piekło w mej głowie,

A ty leżysz, królewsko, dostojnie…

Tylko nie tutaj, ni koło mnie,

tylko w tym zimnym, morowym grobie.