vertebrae

przyparta do ściany

o chłód

z miejsc najświętszych

mam twoje dłonie

z nich

numinotyczne rozedrgania

 

rozkrusz światy we mnie

paciorek po paciorku

bym mogła upadać

rozkrusz

 

we mnie światło

pod skórę

vertebrae
Autor: Roma
Czytano 28 razy
Data dodania: 12.01.2026

Średnia ocena: 4.3  Głosów: 3

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (8)

  • Grafomanka 4 godz. temu
    Ładnie, Roma. Bardzo ładnie... Masz taką delikatność, subtelność w literkach i to porusza... takie wiersze najbardziej lubię
  • Roma 3 godz. temu
    A to się cieszę. Mi takie wiersze najtrudniej pisać, właśnie z tej subtelnej strony się pokazać... tym bardziej dziękuję.
  • JagVetInte 4 godz. temu
    Świętość w dotyku i drżeniu. Coś namacalnego, innego niż modlitwa.

    Konkretniejszego.

    I bliskiego.

    Sacrum, tu to nie dosłowne sacrum, co?
  • Roma 3 godz. temu
    Tak, niedosłowne. Dziękuję, że to widzisz.
  • JagVetInte 3 godz. temu
    Roma najs! Bo ten dotyk, sacrum to któraś kość w okolicy lędźwi? O to kaman?

    Szacun.
  • Roma 3 godz. temu
    JagVetInte kość krzyżowa.
    Już kiedyś tego użyłam w wierszu, lubię takie nawiązania.
  • JagVetInte 3 godz. temu
    Roma systematycznie wracasz do swoich tekstów.

    Tworzysz swoje uniwersum.

    Pięknie.
  • Roma godzinę temu
    JagVetInte coś w tym jest.
    Dziękuję raz jeszcze :)

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania