VI Lumi&Marabut -cichy moment

Zacisnął dłonie nieco pewniej na jej biodrach, stabilizując ją na swoich kolanach, po czym, nie odrywając od niej intensywnego spojrzenia, powoli i z przesadną ostrożnością sięgnął jedną ręką w bok. Knykciem trącił podstawkę pierwszej świeczki, przesuwając ją z dala od krawędzi stolika, a potem drugą – wciąż z miną kamiennego posągu, jakby brał udział w niezwykle ważnej, śmiertelnie poważnej operacji saperskiej.

Kiedy uznał, że strefa zagrożenia pożarowego została opanowana, jego dłoń wróciła na jej talię. Przechylił głowę o milimetr, mrużąc lekko oczy w wyrazie czystego wyzwania.

— Mhm-hm — mruknął przez zaciśnięte zęby, po czym z najwyższym trudem wycedził przez nieruchome wargi: — Zos-ta-jesz.

Zanim zdążyła zaprotestować, ugiął lekko nogi, wsuwając drugie ramię pod jej kolana i z cichym stęknięciem podniósł się razem z nią. Ruszył wolnym, demonstracyjnie pewnym krokiem w stronę łazienki, niosąc ją na rękach i patrząc na nią z góry z wyrazem absolutnego triumfu w oczach – jedynej części twarzy, nad którą wciąż miał pełną kontrolę.

— Prze-gra-łaś — wysyczał z satysfakcją, popychając łokciem uchylone drzwi łazienki. — A te-raz... po-ma-gasz.

W łazience panował półmrok – jedynym źródłem światła była ciepła poświata bijąca z uchylonych drzwi salonu i migoczących tam świec. Postawił ją na podłodze tuż przy umywalce, ale nie cofnął się ani o krok. Zamiast tego oparł dłonie po obu stronach blatu, zamykając ją w ramionach i odcinając drogę ucieczki.

Rozbawienie w jego oczach powoli ustąpiło miejsca czemuś znacznie głębszemu, bardziej miękkiemu. Gdy patrzył na nią z bliska, cała komiczność sytuacji zniknęła, ustępując ciszy, w której słychać było tylko ich oddechy.

— Wiem — mruknął cicho, już bez próby zgrywania twardziela, niemal nie poruszając wargami. — A-le nie mo-głem od-pu-ścić.

Lumi uniosła dłonie, tym razem bez cienia żartu. Sięgnęła po mały ręcznik, zmoczyła go ciepłą wodą pod kranem i wykręciła nadmiar wilgoci. Kiedy odwróciła się do niego, stanęła na palcach, by dosięgnąć jego twarzy.

Pierwsze dotknięcie ciepłego materiału sprawiło, że zamknął oczy i wypuścił powoli powietrze, wyraźnie rozluźniając spięte ramiona. Lumi przesuwała ręcznik powoli, z niemal nabożną delikatnością – najpierw po czole, potem po skroniach i kościach policzkowych, zmywając zaschniętą zieloną warstwę centymetr po centymetrze.

Nie otwierał oczu, jakby chciał przedłużyć tę chwilę jak najbardziej. Zamiast tego pochylił lekko głowę, podążając za dotykiem jej palców, a jego dłonie zsunęły się z krawędzi umywalki prosto na jej talię, przyciągając ją o ułamek sekundy bliżej.

Gdy ostatni ślad glinki zniknął z linii jego szczęki, Lumi odłożyła ręcznik, ale nie zabrała dłoni. Jej kciuk musnął jego wciąż wilgotny, rozgrzany policzek. Wtedy w końcu otworzył oczy. Spojrzenie miał ciemne, skupione wyłącznie na niej, a na jego twarzy – wreszcie wolnej od sztywnej maski – pojawił się ten prawdziwy, cichy uśmiech, na który czekała.

— Lepiej? — szepnęła, czując, jak jego kciuki kreślą powolne kręgi na jej biodrach przez cienki materiał ubrania.

— Znacznie — odpowiedział niskim, lekko zachrypniętym głosem, pochylając się tak, że jego czoło oparło się o jej czoło. — I teraz w końcu mogę ci podziękować bez ryzyka, że się rozsypię.

Zanim zdążyła odpowiedzieć, jego usta delikatnie musnęły jej wargi – powoli, bez pośpiechu, jakby całe wieczorne zamieszanie ze świecami i wierszami prowadziło dokładnie do tego jednego, cichego momentu.

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 1

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (2)

  • Grażyna

    Super (5)

  • Lumi

    Grażyna biorę przykład z Ciebie ,inspiracją jesteś ☀️❤️🍒

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania