Vivat, crescat, floreat!

"Po ziemi biało obłok śniegu

Tocząc się palił w lampach sino

A gołe głowy kobiet w ciąży

Szły wciąż bez chleba bez marzenia"

Stanisław Grochowiak 0 - 1945

zapeszaj, na zdrowie, będą żyć

pomimo klątw (iskry z sierści czarnych

kocisk przecinających drogę

nie podpalą suchego chrustu

- po śmierć na stosie trzeba się udać

dwie legendy w prawo, tutaj - tylko się

wegetuje i klnie, zdziera zęby

z tego powodu)

nie są od lubienia, powszechnie wiadomo

w szarym rozkwicie, mdło-dojrzałe

albo w okresie adolescencji

która nie może się skończyć

(pięćdziesięcioletnie dzieciaki uwiązane do

Spidermana, albo puszyn piwa

bez procentów)

najwyższy robi za maga i grajka

potrząsa deszczowym kijem, niby do taktu

przesypują się zdrewniałe ziarenka ostów

chrzęszczą pokruszone oczka żarówek

stare, kamienne już plakatówki

przeklinaj ich wady, śmiej się z nielicznych

zalet. staraj się domyślić, kim i gdzie są

mijaj o kroczek, na grubość cienia

uważaj za niespłodzone dzieci

albo wierzycieli, wobec których

nie masz grosza długu

czasem, gdy wyjątkowo nadojedzą

- wygarniaj miotłą na dwór

by były jakoś mniej, bardziej koślawo

ćwierćistniejuchy nasze kochane

dusze chmur i piorunów

zionący ogniem kumple

zaprzysięgli wrogowie bez twarzy

(łamane na: mord)

pożerający wyłącznie dziewice, prawiczków