von Lechen - prolog

- Wejść!

Do gabinetu owianego szarą aurą jesiennego poranka wkroczył niewysoki, szczupły mężczyzna.

- Przybyłem, dowódco – odezwał się, patrząc na siedzącego za biurkiem żołnierza

Właściciel gabinetu, trzydziestotrzy-letni wojownik mierzył co najwyżej metr czterdzieści i brakowało mu jednego ucha. Podniósł głowę i spojrzał na przybysza.

- Cieszę się, mając cię w zespole – powiedział, podnosząc się z fotela. – Myślę, że świetnie się sprawdzisz, jako mój zastępca. – Wskazał mu krzesło przy dębowym stoliku po prawej stronie.

Usiedli naprzeciwko siebie.

- Mów mi Leopold. – Podał mu rękę, którą tamten skwapliwie uścisnął. – Tak, jak dawniej.

- Jeszcze zaraz powiesz: „jak za starych dobrych czasów”. – Żachnął się gość. – Aż tacy starzy nie jesteśmy.

- Ano nie jesteśmy, ale z każdym dniem się stajemy. – Leopold momentalnie spoważniał i spojrzał na rozmówcę uważnie. – Bierzemy ze sobą piątkę dezerterów. Widziałeś ich?

- Jeszcze nie – odparł. – A powinienem?

- Dezerterzy jak dezerterzy. Umieją walczyć i nie mają konszachtów z nikim z zewnątrz. Zastanawiam się tylko, czy finalnie nie nawalą. Według Francisca to nie są zwykli tchórze, ale ludzie ceniący swoje życie i pieniądze wyżej niż patriotyzm i głupotę oficerów. Ale kto ich tam wie…

- Francisco zna się na ludziach. – Machnął ręką przybysz. – Kogo jeszcze mamy w zespole? Nie dołączyli mi wszystkich akt w rozkazie stawienia się na służbę pod tobą.

- Pięciu dezerterów, mięso armatnie – zaczął wymieniać. – Ja i Ty: Elio Vrases, Lavalett zabójca. Czterech łowców z watahy południowo-europejskiej i drugi Lavalett zabójca, Andrea Bojarski. Pracowałem z nim kiedyś, świetnie sprawdza się w boju. Na koniec dwóch włoskich szermierzy o rosyjskich imionach: Iwan i Mikołajew. Świeży nabytek, robili dla nas kilka prostszych zleceń i sprawdzili się doskonale – tak przynajmniej mówią dokumenty. – Spojrzał mu w oczy. – A jak będzie naprawdę, to przekonamy się sami.

- Nie bój żaby. – Odchylił się na krześle Elio. – Wejdziemy, zabijemy i wyjdziemy. Jak zawsze.

- Nie boję się. Poza tym, nie jak zawsze. Co wiesz o misji?

- Niewiele: rozkazy na ten temat milczały. Dopiero przed godziną, jak rozmawiałem z Francisco, dowiedziałem się, że idziemy na szkołę run należącą do SSCM. Gdzieś w Alpach, na północny wschód od Bolzano, mam rację? Nic więcej nie wiem.

- I właśnie w tym problem – westchnął Leopold. – Ja wiem niewiele więcej. Bardzo niewiele.

- Aha. – Pokiwał głową w zamyśleniu. – To będzie ciekawie.