W bezkres, nasz mały mrok. W siebie

wciąż nasłuchuję. irracjonalnie staram się

zatrzymać czas zamienić w muzykę

która opętała moje ciało pokryte błyszczącymi

kroplami

wirowały w powietrzu,

po czym opadły na mnie pełne kurzu

nic nie mówiąc

pieszczę przeklęcie ulotne chwile,

bez słów chwytam je

chwytam w dłonie

i usiłuję rozgnieść, pokruszyć

spowalnia oddech, dławię się to znów delektuję w tobie i z tobą

wokół - ciemność która tęskni za słońcem

lub odwrotnie - sam zdecyduj. przemyśl dobrze, kilka razy nie musisz się spieszyć

nanosekunda to przecież bardzo dużo czasu