W cieniu tamtych klonów

nie wołaj mnie więcej lato już odeszło

kwiaty dawno zwiędły zapachniało deszczem

jesienną tonacją liście znów szeleszczą

tylko w trawie grają zapomniane świerszcze

spokój pragnę znaleźć pod ciężka powieką

a ty ciągle igrasz pomiędzy rzęsami

łaskoczesz oddechem wwiercasz się nadzieją

wylewasz spod pióra tęsknymi wersami

i znów pocałunkiem stygmaty na skórze

rysujesz ukradkiem w półsennym liryku

w sny czułością wplatasz purpurowe róże

na progu ekstazy i niemego krzyku

cień przysiadł na brzegu przedwczorajszych marzeń

sączy krople wosku z niedopałka świecy

drży na sennej ścianie zmysłowym obrazem

z gorączki twych dłoni nikt już nie uleczy

to co nas dziś łączy i co z dawna dzieli

cichym babim latem uleci w nieznane

zostawiając zapach w wilgotnej pościeli

i na skraju wspomnień oczy rozkochane

http://dm7171.wrzuta.pl/audio/3ON4lQ7BxiT/w_cieniu_tamtych_klonow_dm